บทที่ 35

ข้าเดินไปยังหน้าประตูห้องของเดรเวนแล้วเคาะเบาๆ ปลายนิ้วแทบจะแค่สัมผัสผิวไม้โอ๊กเนื้อหนัก คำตอบที่ได้คือความเงียบ ความเงียบงันอันสมบูรณ์และน่าอึดอัดจนหัวใจของข้าบีบรัดด้วยความกังวล หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ข้าก็เคาะอีกครั้งพร้อมกับแนบหูเข้ากับเนื้อไม้ แต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบ บางสิ่งลึกๆ ในอกบอกข้าว่าเ...